Rss

Εκδρομή στη Δυτική Μακεδονία

Την καθιερωμένη εδώ και κάμποσα χρόνια, ετήσια καλοκαιρινή εκδρομή πραγματοποίησαν στις 17 Αυγούστου οι νέοι από το Ρεπετίστι, φοιτητές και μαθητές που βρίσκονταν για διακοπές στο χωριό καθώς και πολλοί χωριανοί, ντόπιοι και ξενιτεμένοι. Την εκδρομή οργάνωσε για μια ακόμη φορά ο πολιτιστικός σύλλογος Ρεπετίστας και έδωσαν το παρών και πολλοί ηλικιωμένοι κάτοικοι.

Το τουριστικό λεωφορείο του Κώστα Γούκου, που με την άριστη τεχνική της οδήγησης του, την ξενάγηση σε πολλά μέρη και κυρίως την ανθρωπιά και την καλοσύνη του μας εντυπωσίασε, ξεκίνησε από το Ρεπετίστι στις 7 το πρωί από την κεντρική πλατεία του χωριού. Σύντομα καλύψαμε την απόσταση Ρεπετίστα Ιωάννινα και μέσω Μπαλντούμας άρχισε η ανάβαση προς Μετσόβου, όπου περάσαμε και τμήμα της Εγνατίας οδού, του σύγχρονου αυτού αυτοκινητόδρομου, που θα συντομεύσει την απόσταση Γιάννενα Θεσσαλονίκη.

Ο γράφων κάνει λόγο στο λεωφορείο για την κωμόπολη του Μετσόβου, την πατρίδα των μεγάλων ευεργετών Αβέρωφ και Τοσίτσα και την ιδιαίτερη σημαντική γεωγραφική του θέση, εκεί που χωρίζεται η βόρεια Πίνδος από τη νότια, πάνω στη φυσική δίοδο των κοιλάδων του ποταμού Μετσοβίτικου και των ποταμών Πηνειού και Βενέτικου, θέση που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία των γύρω περιοχών, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να του παραχωρηθούν σημαντικά προνόμια, όταν η ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου κάτι ληφθεί από τους τούρκους το 1430.

Σε λίγο φθάνουμε στα Γρεβενά και κάνουμε με την πρώτη μας στάση. Τα Γρεβενά από το 1961 σχηματίζουν των νεότερων νομό της χώρας, συμπεριλαμβάνοντας την περιοχή της Δεσκάτης και ένα μέρος από τα Μαστοροχώρια του Βόϊου. Ύστερα επισκεπτόμαστε το μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται στο χωριό Μικρόκαστρο 12 χιλιόμετρα δυτικά της Σιάτιστας. Στο μοναστήρι αυτό φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας που ολόκληρη πλέει μέσα στο ασήμι.

Η ιστορία της μονής χάνεται στα βάθη των αιώνων όταν χτίστηκε, άγνωστο ποτέ ακριβώς, ανάμεσα στο 1603 και 1753 ο ναός της Παναγίας, που αρχικά ήταν εξωκλήσι του χωριού, ενώ αργότερα με το χτίσιμο και άλλων οικοδομημάτων πήρε την μοναστηριακή μορφή. Είναι βέβαιο πως το μοναστήρι λειτούργησε το 1824 και ήταν τόπος συνάντησης των σκλαβωμένων δυτικομακεδόνων, καθώς βρισκόταν στο σταυροδρόμι δύο μονοπατιών, Εράτυρας Γρεβενών και Σιάτιστας Αλιακμονοχωριών.

Μπαίνουμε στο καθολικό της μονής. Προσκυνούμε την εικόνα της Παναγίας και η ηγουμένη του μοναστηριού αναφέρεται στην ιστορία του, στα θαύματα της Παναγίας και στη σύνταξη των πιστών στις 15 Αυγούστου. Εκείνο όμως που ιδιαίτερα μας εντυπωσιάσει ήταν η στροφή του λόγου της στο σήμερα και στην εποχή μας, όπου το μοναστήρι γίνεται, όχι μόνο τις μεγάλες γιορτές αλλά και κάθε Κυριακή, τόπος εκκλησιασμού πολλών νέων της περιοχής.

Το καθολικό της μονής είναι ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής ξυλόστεγη με τρούλο και εικονογραφήθηκε το 1797. Το τέμπλο είναι ξυλόστεγο και δεσπόζει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας.

Σήμερα η μονή λειτουργεί ως γυναικεία από το 1994 και είναι υπό την εποπτεία της Ιεράς Μητροπόλεως Σισωνίου και Σιατίστης.

Στο τέλος όλοι μαζί ψάλλαμε το τροπάριο της Κοίμησις της Θεοτόκου και φύγαμε με τα πιο ωραία συναισθήματα.

Διασχίζουμε τον κάμπο της Νάουσας ενώ η πόλη προβάλλει δεξιά μας στους ανατολικούς πρόποδες του Βερμίου, σε μια φυσική αγκαλιά που σχηματίζει το βουνό. Δεσπόζει σε ένα μέσο υψόμετρο 330 μέτρων πάνω από τη θάλασσα, έχοντας στα πόδια της τον κάμπο της Ημαθίας. Αντίθετα με τις γειτονικές πόλεις Βέροια και Έδεσσα, που έχουν συνεχή παρουσία στο χώρο, στην περιοχή της σημερινής Νάουσας παρατηρείται ένα χρονικό κενό στην κατοίκηση του χώρου με οργανωμένη μορφή οικισμού. Η παράδοση τοποθετεί τον σημερινό οικισμό της Νάουσας λίγο πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και λίγο πριν από την κατάληψη της Βέροιας από τους τούρκους 1385.

Το μεσημέρι φθάνουμε στην Έδεσσα, όπου είναι έντονο το υγρό στοιχείο και γι’ αυτό πριν από το 1923 ονομαζόταν Βοδενή Βοδενά. Κατευθυνόμαστε όλοι στους καταρράκτες όπου για αρκετή ώρα θαυμάζουμε το μεγαλείο της φύσης.

Η πόλη κατοικείται από τα αρχαία χρόνια και έως την ανακάλυψη των τάφων της Βεργίνας ταυτιζόταν με τις αρχαίες Αίγες, πρώτη πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου. Η σημερινή πόλη είναι χτισμένη στη θέση της Ακρόπολης της αρχαίας πόλης. Στη διάρκεια των βυζαντινών βουλγαρικών πολέμων το 1002 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο δεύτερος πολιόρκησε και κατέλαβε τα Βοδενά και τους Βούλγαρος κατοίκους μετακίνησε μεταξύ Νέστου και Έβρου. Τους 1390 η πόλη ακλούθησε την τύχη της Μακεδονίας και υποτάθηκε στους Οθωμανούς.

Γευματίζουμε στο ωραίο δημοτικό εστιατόριο που βρίσκεται στους καταρράκτες και το απόγευμα επισκεπτόμαστε τη Βέροια, την πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας που βρίσκεται στους πρόποδες του Βέρμιου. Λέγεται ότι η πόλη χτίστηκε από τον Μακεδόνα στρατηγό Φέρωνα, ο οποίος έδωσε στην πόλη και το όνομα. Η πόλη είναι γνωστή από την κλασική εποχή και μεγάλωσε στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή. Μαζί με την Έδεσσα και την Πέλλα ήταν πρωτεύουσα της τρίτης Μακεδονίας. Ο Παύλος και ο Σίλας κήρυξαν εδώ το χριστιανισμό.

Ύστερα από τον απογευματινό καφέ στο αναψυκτήριο του δήμου Βέροιας απ’ όπου η θέα προς το αντικρινό απέραντο κάμπο είναι εξαιρετική, επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και σε λίγη ώρα μέσω Εγνατίας παρακάμπτουμε την Κοζάνη και περνάμε στον εθνικό δρόμο για τα Ιωάννινα.

Διασχίζουμε ένα καταπληκτικό τοπίο και αφήνοντας τις πόλεις Νεάπολη, Τσιοτίλι, Πεντάλοφο, Εφταχώρι βρισκόμαστε στο Μαστοροχώρια. Τα Μαστοροχώρια εκτείνονται στο βόρειο τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Κτισμένα δεξιά και αριστερά του Σαραντάπορου ποταμού φτάνουν μέχρι τις παρυφές του Γράμου, στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο ποταμός Σαραντάπορος πηγάζει από τις βόρειο ανατολικές πλαγιές του Γράμου και μαζεύει όλα τα νερά που κινούνται προς τη νότια πλευρά του, ενώ από την άλλη πλευρά τα μαζεύει ο Αλιάκμονας. Τα νερά του Σαραντάπορου κυλούν ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Γράμου, Βόϊου και του Σμόλικα.

Η ιστορική αφετηρία των Μαστοροχωρίων ανάγεται στον 16ο αιώνα. Σ’ αυτή ανήκουν η Βούρμπιανη, το Πληκάτι, οι Χιονάδες, το Ασημοχώρι, η Πυρσόγιαννη, η Πλαγιά και άλλα. Τα χωριά αυτά ανέδειξαν τους ξακουστούς μαστόρους, που για τρεις και περισσότερους αιώνες ταξίδευαν σε κάθε γωνιά της ελληνικής επικράτειας και σε όλη τη βαλκανική χερσόνησο. Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα επιχειρούν τολμηρά υπερπόντια ταξίδια στην Αίγυπτο, Σουδάν, Αιθιοπία, Κονγκό, Περσία Ρωσία, Γαλλία ακόμη και στην Αμερική.

Οι ηπειρώτες αυτοί μάστοροι οργανωμένοι σε ομάδες, με άγραφους αυστηρούς κανονισμούς και ιεραρχία, μετακινούνται σε διάφορες περιοχές, κατασκευάζοντας κάθε είδους κτίρια: Σχολεία, εκκλησίες, γεφύρια, τζαμιά, αρχοντικά και άλλα. Έχτισαν με ήθος, φιλότιμο και γνώση και θεμελίωσαν μια γηγενή αρχιτεκτονική. Έγιναν οι ίδιοι μύθος και δημοτικό τραγούδι.

Θα πρέπει ακόμη να σημειώσουμε ότι η τεχνική τους βρίσκεται σε μια βαθιά γνώση της αντοχής και της ομορφιάς των υλικών και σε μια κρυφή πίστη για την ιεροτελεστία την απαράγραπτη σειρά των πραγμάτων στην κατασκευή. Τα έργα τους σκορπισμένα επί αιώνες σε χώρους μακρινούς και τόπους κοντινούς, μιλούν από μόνα τους για τις αρχιτεκτονικές της αρετές, την καλλιτεχνική της αξία και αποτελούν εφόδιο για την αισθητική μας ανάπλαση.

Αργά το βράδυ φορτωμένοι με γνώσεις και εντυπώσεις από όλη σχεδόν τη δυτική Μακεδονία, φθάνουμε στο χωριό Ρεπετίστι.

Ήταν και πάλι μια πετυχημένη εκδρομή, αφού συνδύασε την ψυχαγωγία με τη μόρφωση. Πέραν αυτών η επιτυχία οφείλεται τόσο στην άψογη στάση των παιδιών, όσο και στη στάση όλων των άλλων εκδρομέων. Ξεχωριστή δε υπήρξε η συμπεριφορά του οδηγού και ιδιοκτήτη του λεωφορείου κ. Κώστα Γούκου που ικανοποίησε όλα μας τα αιτήματα και τις απαιτήσεις μας.

Comments are closed.