Rss

Εκδρομή στην Κέρκυρα

Για τρίτη συνεχή χρονιά πραγματοποιήθηκε και φέτος, το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, η ημερήσια εκδρομή του πολιτιστικού συλλόγου Ρεπετέστας στο γραφικό και πανέμορφο νησί του Ιονίου, στην Κέρκυρα, με τη συμμετοχή όλων των νέων του χωριών που βρέθηκαν για διακοπές στη Ρεπετίστα πολλών ξενιτεμένων καθώς και ντόπιων χωριανών. Είναι μια εκδρομή που γίνεται κάθε τέτοια εποχή με μπροστάρηδες τους νέους του χωριού φοιτητές μαθητές λυκείων γυμνασίων ακόμη και του δημοτικού που δίνουν ζωή και παλμό στο χωριό κάθε Αύγουστο και με τη δυναμική τους παρουσία σε όλες τις εκδηλώσεις, τη συμπεριφορά και το φέρσιμο, αποσπούν τα συγχαρητήρια για τους επαίνους των μεγαλύτερων. Παρών στην εκδρομή και ο πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου Θωμάς Δημητρίου.

Το λεωφορείο του τουριστικού γραφείου Παμβώτης της πόλης μας των αδελφών Σταυρού και Θωμά Μανώλη, με οδηγό το Δημήτριο Τάσση που με την άψογη συμπεριφορά, την άριστη τεχνική της οδήγησης αλλά και την ξενάγηση, σε πολλά σημεία της διαδρομής, ξεκίνησε από το χωριό Ρεπετίστι στις έξι και μισή το πρωί. Από νωρίς στην κεντρική πλατεία είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι νέοι.

Ύστερα από τις πρώτες συστάσεις, τις ευχές και τα καλή μερίσματα, το λεωφορείο, μέσω των χωριών Κουκλιών, Ιερομνήμης, Βασιλόπουλο, βγαίνει στην εθνική οδό Ιωαννίνων Ηγουμενίτσας και κατηφορίζει προς το νομό Θεσπρωτίας. Ο οδηγός μας ξεναγεί στο νομό Ιωαννίνων. Μας λέει για το νησάκι, που βρίσκεται στον ποταμό Καλαμά και το βυζαντινό του ναό, κοντά στη Μενίνα. Είναι το μοναδικό νησί μέσα σε ελληνικό ποτάμι, για τα χωριά της Μουργκάνας, για την καινούργια οδό, την Εγνατία, που θα συνδέσει το λιμάνι της Ηγουμενίτσας με τα Γιάννενα, το Μέτσοβο και τη Θεσσαλονίκη.

Σε λίγο διασχίζουμε την φειδωτή ανηφόρα και μπαίνουμε στο νομό Θεσπρωτίας. Ο γράφων αναφέρεται στο όνομά της, που πήγε από έναν Πελασγό ηγεμόνα, το Θεσπρωτό, που έχτισε την πρώτη θεσπρωτική πόλη την Έφυρα. Ανασκαφές έφεραν στο φως Πελασγικά τείχη του 3ου και 4ου π.Χ. αιώνα κοντά στο ιστορικό μοναστήρι Γηρομέρι. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη η περιοχή οφείλει το όνομά της στους πρώτους κατοίκους της τους Θεσπρωτούς που εμφανίστηκαν στην ήπειρο στις αρχές της δεύτερης π.Χ. χιλιετίας.

Η παλιότερη αναφορά και τη Θεσπρωτία βρίσκεται στην Οδύσσεια που αναφέρεται σαν βασιλιάς ο Φείδωνας. Για τον πολιτισμό της Θεσπρωτίας μιλούν ο Στράβωνας, ο Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος. Οι Θεσπρωτοί πολέμησαν στους Μηδικούς πολέμους, μαζί με τους Αμβρακιώτες, εναντίον των Περσών. Πρέπει ακόμα να προσθέσουμε ότι η Θεσπρωτία υπήρξε αξιόλογο κέντρο τόσο κατά την υστεροελληνική, όσο και κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, μέχρι το 168 π.Χ. που κυριεύτηκε από τον Αιμίλιο Παύλο, ο οποίος κατέστρεψε τις πόλεις της.

Με την ιστορική αυτή αναφορά και την ευχάριστη μουσική, δεν καταλάβαμε πότε κιόλας φτάσαμε στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Επιβιβαζόμαστε στο φεριμπότ και η πρωινή θαλάσσια διαδρομή στα κατά γαλανά νερά του Ιονίου είναι πράγματι θαυμάσια. Το αεράκι δροσίζει τα πρόσωπα μας και τα παιδιά απολαμβάνουν το υπέροχο τοπίο. Δεξιά μας η Σαγιάδα, η Πέρδικα και πιο πέρα τα αλβανικά βουνά. Με τις συζητήσεις και τους αστεϊσμούς η ώρα περνάει και σε λίγο μπροστά μας προβάλλει γοητευτική Κέρκυρα με το ψηλό της κάστρο και το παλιό λιμάνι.

Η πόλη είναι χτισμένη στην ανατολική παραλία του νησιού, πάνω σε μια μικρή χερσόνησο. Στα βόρεια του λιμανιού βρίσκεται το νησάκι Βίδο. Η Κέρκυρα είναι γνωστή στο εξωτερικό με την ονομασία Κόρφου, του την οφείλει στο βυζαντινό φρούριο Κορυφού. Ο όμηρος την ονομάζει νησί των Φαιάκων.

Μπαίνουμε στο λεωφορείο και ακολουθώντας μια πανέμορφη διαδρομή, κατευθυνόμαστε και τον πρώτο σταθμό, που είναι η τοποθεσία και το μοναστήρι της Παλαιοκαστρίτσας. Ο γράφων βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια μικρή αναφορά στην πόλη της Κέρκυρας, τόσο στην παλιά όσο και στη νέα. Η παλιά πόλη, δημιούργημα των Ενετών, είναι εντελώς ιδιότυπη, κλεισμένη μέσα στα τείχη της Ακρόπολης και διατηρεί μεγάλο μέρος από βενετσιάνικη μορφή της. Κύρια χαρακτηριστικά της τα παλιά αρχοντικά και τα στενά δρομάκια τα «Καντούνια». Εκείνο που κάνει έντονα την παρουσία του στην Κέρκυρα και δίνει το ιδιαίτερο χρώμα στην πόλη των Φαιάκων είναι το πέρασμα των Ενετών. Τετρακόσια ολόκληρα χρόνια κατοχής ήταν αρκετά για να αφήσουν ζωντανά τα σημάδια στα κτίρια, τις πλατείες, τα τείχη. Το 14ο αιώνα η πόλη επεκτάθηκε και έξω από τα τείχη και αργότερα απόκτησε και ένα νέο τείχος το γνωστό «νέο φρούριο». Σήμερα τα τείχη της έχουν σχεδόν καταστραφεί, αλλά διατηρούνται τα δύο της φρούρια, που χαρίζουν στην πόλη έντονη μεσαιωνική όψη. Η νέα πόλη χαρακτηρίζεται από ευρύχωρες πλατείες σύγχρονα κτίρια και γραφικά μνημεία.

Με την κατάλυση της δημοκρατίας της Βενετίας από τον Μ. Ναπολέοντα η Κέρκυρα καταλήφθηκε από τους Γάλλους. Τότε δόθηκε η ευκαιρία στον ελληνισμό να αναπτύξει στα Επτάνησα έναν πολιτισμό, που παρόλο ότι είχε τη δυτική σφραγίδα, ήταν κατά βάση ελληνικός. Θα πρέπει ακόμη να προσθέσουμε ότι το δέκατο όγδοο αιώνα στο νησί αναπτύσσονται τα γράμματα και οι τέχνες, με πολλούς και άξιους εκπροσώπους, όπως ο Νικηφόρος Θεοτόκης, ο Ευγένιος Βούλγαρης και άλλοι. Το 1815 συστάθηκε η πρώτη ελληνική σχολή καλών τεχνών και οι πρώτες μουσικές σχολές «η σχολή Μάντζαρου» και η «Φιλαρμονική εταιρία». Το 1824 άρχισε να λειτουργεί η Ιόνιος Ακαδημία, το πρώτο ίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου στον ελληνικό χώρο.

Με την ξενάγηση αυτή, που γίνεται μέσα στο λεωφορείο, έχουμε και ένας φτάσει στην Παλαιοκαστριτσα. Επισκεπτόμαστε το μοναστήρι της Παναγίας της Παλαιοκαστριτσας όπου ανάβουμε ταπεινά το κερί μας, το μουσείο με τα βυζαντινά κειμήλια και από εκεί ψηλά απολαμβάνουμε το ωραίο τοπίο με τη γαλάζια απέραντη θέα. Στους όρμους της Παλαιοκαστριτσας και στα κατά καθαρά νερά της, οι Έλληνες και ξένοι τουρίστες χαίρονται το δροσιστικό μπάνιο.

Στη συνέχεια παίρνουμε το δρόμο για το Αχίλλειο και πολύ σύντομα φτάνουμε. Το Αχίλλειο είναι ανάκτορο πομπηϊανου ρυθμού στο χωριό Γαστούρι, 9 χιλιόμετρα από την πόλη. Χτίστηκε το 1890 από την αυτοκράτορα Ελισάβετ της Αυστρίας, με σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Ραφαήλ Καριτού. Η κύρια είσοδος βρίσκεται σε μια από τις στενές προσόψεις του ανάκτορου, διακοσμημένη με αγάλματα με πολλούς εξώστες και όμορφο περιστύλιο. Δεξιά ένα δωμάτιο έχει γίνει παρεκκλήσι με πλούσια εικονογράφηση, αριστερά η αίθουσα φαγητού, ρυθμού αναγέννησης και καπνιστήριο σε πομπηϊανο ρυθμό. Στο μέσο είναι η μεγάλη αίθουσα υποδοχής, όπου ονομαστοί καλλιτέχνες φιλοτέχνησαν ενδιαφέροντα έργα, με σπουδαιότερα τις τέσσερις εποχές του ιταλού ζωγράφου Γκαλόπι και ο μεγάλος πίνακας 4 επί 8 μέτρα του αυστριακού ζωγράφου Φραντς Ματ που παριστάνει τον Αχιλλέα να σέρνει στο άρμα του τον σκοτωμένο Έκτορα με τους Μιρμιδόνες του να τον ακολουθούν τρέχοντας μπροστά από τα τείχη της Τροίας.

Το ανάκτορο αποτελείται από δύο πατώματα με δωμάτια σε αναγεννησιακό στυλ. Το πρώτο πάτημα πάτωμα μια χρησίμευε για κατοικία του Φραγκίσκου Ιωσήφ και της δούκισσας Μαρίας Βαλερίας. Μια σκάλα, που όμοια της υπάρχει στο θέατρο μελοδράματος του Παρισιού, οδηγεί στο δεύτερο πάτωμα, όπου και τα διαμερίσματα της Ελισάβετ. Με 12 κίονες με ισάριθμα αγάλματα στην κορυφή ενώνουν τους κοιτώνες της βασίλισσας με ένα λαμπρό σε διακόσμηση εξώστη. Το πιο γοητευτικό στοιχείο του ανάκτορου είναι η μεγάλη κλιμακωτή κήποι, τα σιντριβάνια και το πολύ πράσινο που δημιουργούν ένα ήσυχο και μαγευτικό περιβάλλον και φθάνουν μέχρι το παραλιακό δρόμο, όπου η βασίλισσα Ελισάβετ έκανε το μπάνιο της.

Βγάζουμε φωτογραφίες μπροστά από το περίφημο άγαλμα έργο του γερμανού γλύπτη Χέρτερ «ο Αχιλλέας θνήσκων» και το χάλκινο ανδριάντα του «Αχιλλέα θριαμβευτή».

Μετά τη δολοφονία της Ελισάβετ το 1898 ο Γερμανός Κάϊζερ Γουλιέλμος αγόρασε το Αχίλλειο από την αυστριακή αυγή και το χρησιμοποίησε σαν τόπο αναψυχής.

Η ώρα είναι μία το μεσημέρι και με το πούλμαν κατηφορίζουμε για τις Μπενίτσες, παλιό ψαροχώρι και σήμερα είναι ένας ευχάριστος τόπος με υπερσύγχρονες τουριστικές εγκαταστάσεις. Τα μεγάλα παιδιά απολαμβάνουν το δροσιστικό μπάνιο και οι άλλοι τρώνε τα νόστιμα θαλασσινά. Έχει πια περάσει η ώρα και το λεωφορείο μας περιμένει για το μαγευτικό Κανόνι. Φθάνοντας στο Κανόνι, μια από τις ωραιότερες τοποθεσίες του νησιού, της Ελλάδας και της Μεσογείου θα τολμούσαν να πούμε, χαιρόμαστε τη μοναδική θέα. Σε ένα ήρεμο και κατά πράσινο τοπίο βλέπουμε ένα μικρό νησάκι που ενώνεται με ένα στενό μακρό πέρασμα με τη στεριά, με έκταση τόση όση μπορεί να φιλοξενεί το μοναστήρι, και την εκκλησία της Παναγίας Βλαχέρνας και πιο μακριά ένα δεύτερο κατά πράσινο νησί στο στόμιο του κόλπου που έχει πάνω του μια εκκλησία Βυζαντινού ρυθμού, αφιερωμένη στον Παντοκράτορα του 11ου αιώνα, το χιλιοτραγουδισμένο Ποντικονήσι.

Επιστρέφουμε στην πόλη. Αφήνουμε το λεωφορείο στη μεγάλη πλατεία, τη Σπανιάδα, που περιβάλλεται από αξιόλογα κτίρια. Μπροστά μας το Μέγαρο των Αρμοστών η Ανάκτορα, που χτίστηκε από τους Άγγλους το 1824 και σήμερα στεγάζει το Σινοιαπωνικό μουσείο και μια βυζαντινή συλλογή με ωραίες βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες, όπως ψηφιδωτά, δάπεδα και άλλα. Είναι ένα από τα πιο μεγαλοπρεπέστατα έργα. Νεοκλασικό κτίριο με περιστύλιο Δωρικού ρυθμού και πρόσοψη. Έργο του S. Whimor αρχικά χρησιμοποιήθηκε σαν κατοικία του Άγγλου αρμοστή και του μοναχικού τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου.

Την πλατεία Σπανιάδα κοσμούν και δύο αξιοπρόσεκτα μνημεία. Το ένα κυκλικό οικοδόμημα με ιονικούς κίονες στήθηκε το 1816 προς τιμήν του Maitland. Το άλλο, εμπρός από τα ανάκτορα, είναι ο ανδριάντας του F. Adam, που στήθηκε από την κυβέρνηση του Ιονίου κράτους προς τιμήν του ανάρμοστη και τα κοινωφελή έργα, που έκανε στην Κέρκυρα. Στη δυτική πλευρά της Σπανιάδας κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής αναγέρθηκε το Λιστόν από το Γάλλο μηχανικό Lesseps. Είναι ένα συγκρότημα υψηλών κτιρίων μια βόλτα για να μοιάζει με το χρώμα της πόλης, ένα μικρό αντίγραφο της Rue de Rivoli των Παρισίων, που φαντάζει με μεγαλοπρέπεια, αληθινό στολίδι της πόλης. Κατευθυνόμαστε όλοι μαζί στην εκκλησία του αγίου Σπυρίδωνα, προστάτη και πολιούχου του νησιού. Ανάβουμε ευλαβικά ένα κερί και τα παιδιά ζητούν να πληροφορηθούν για τη ζωή του αγίου.

Ο άγιος Σπυρίδων είναι από τους πιο γνωστούς Αγίους της ορθόδοξης εκκλησίας. Γεννήθηκε στην Κύπρο το 270 μ.Χ.. Πράος και γαλήνιος χαρακτήρας, είχε κλίση στο μοναχικό βίο, αλλά με προτροπή των γονιών του, παντρεύτηκε ενάρετη γυναίκα. Είχε δικά του χωράφια και κοπάδια με ζώα. Απλώς στους τρόπους και ταπεινός. Ήταν ήσυχος χαρακτήρας και απόφευγε την κοσμική δόξα και προβολή. Όταν πέθανε η σύζυγός του, λόγω της ιδιότητας και της αρετής του έγινε επίσκοπος της γενέτειράς του, της Τριμυθούντας στην Κύπρο. Πήρε μέρος στη σύνοδο της Νίκαιας μαζί με άλλους 318 πατέρες της εκκλησίας, η οποία καταδίκασε τη αίρεση του Αρείου και διατύπωσε τα 7 πρώτα άρθρα του συμβούλου της πίστεως. Πέθανε στην Κύπρο το 348 μ.Χ..

Ο άγιος Σπυρίδων δίκαια αποκλήθηκε και θαυματουργός για το πλήθος των θαυμάτων που έκανε. Πλήθος από τα θαύματα που περιέχονται στις βιογραφίες. Θεραπείες τυφλών, χωλών, παράλυτων, δαιμονισμένων. Ευνοημένος από τα θαύματα του αγίου Σπυρίδωνος είναι ο λαός της Κέρκυρας, που με ιδιαίτερη ευλάβεια τον τιμά. Μέχρι τα τέλη του 7ου αιώνα το λείψανο του ήταν στη γενέτειρα του. Ύστερα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έπειτα από την άλωση της πόλης μεταφέρθηκε στην Παραμυθιά και από εκεί και 1456 για ασφάλεια στην Κέρκυρα.

Τα παιδιά ζητούν να προσκυνήσουν και ο ιερέας που βρισκόταν εκεί ανοίγει λάρνακα. Όλοι με ευλάβεια και πίστη προσκυνούμε το ιερό σκήνωμα και εναποθέτουμε τα αιτήματά μας στη χάρη του Αγίους Σπυρίδωνα.

Ο ναός του Αγίους Σπυρίδωνα αποτελεί θρησκευτικό κέντρο και πλήθος προσκυνητών καταφθάνουν εδώ για να τον προσκυνήσουν στις 4 λιτανείες που γίνονται σήμερα. Πολλά τα αφιερώματα και τα επάργυρα καντήλια των πιστών στο παρεκκλήσι του αγίου όπου και το ιερό του σκήνωμα. Σε τέτοια προσκυνήματα φωτίζεται ο νους μας, γλυκαίνεται η ψυχή και δροσίζεται το πνεύμα μας.

Σειρά τώρα, για λίγο χρονικό διάστημα έχει πόλη της Κέρκυρας όπου στη μεγάλη πλατεία, τη Σπανιάδα, θαυμάζουμε τα μνημεία και τα κτίρια.

Στις 7 μισή το απόγευμα βρισκόμαστε στο λιμάνι και μπαίνουμε στο φεριμπότ. Η απογευματινή θαλάσσια διαδρομή ύστερα από τον υπερβολικό καύσωνα της ημέρας είναι υπέροχη. Τα αστεία και τα πειράγματα διαδέχονται το ένα και το άλλο. Στα πρόσωπα όλων, είναι ζωγραφισμένη ικανοποίηση από το πλούσιο θέαμα που είδαμε και το ιστορικό παρελθόν της Κέρκυρας. Φτάνουμε, χωρίς καλά να το καταλάβουμε, στην Ηγουμενίτσα και με το λεωφορείο παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Άρχισε να νυχτώνει και η ανάβαση για τα ακόμη πιο ευχάριστη, αφού τα τραγούδια και χοροί μέσα στο πούλμαν πολλαπλασιάζονται. Οι αναφορές και εκτιμήσεις για την εκδρομή από το μικρόφωνο του λεωφορείου είναι απ’ όλους θετικές.

Ήταν μια εκδρομή ξεχωριστή, που συνδύασε τη μόρφωση, την ιστορία, το παρελθόν με τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, μια εκδρομή που θα μείνει στην θύμηση όλων, αφού υποσχέθηκαν να ξαναπάνε και του χρόνου για να γνωρίσουν και άλλα όμορφα μέρη και να απολαύσουν τα μνημεία και τους πολιτιστικούς θησαυρούς του τόπου μας.

Comments are closed.