Rss

Εκδρομή στη Λευκάδα

Το όμορφο και γραφικό νησί του Ιονίου, με τις καθαρές ακτές και τα καταγάλανα νερά επισκέφτηκαν στις 17 Αυγούστου οι νέοι από το Ρεπετίστι, φοιτητές και μαθητές που βρίσκονταν για διακοπές στο χωριό καθώς και πολλοί ντόπιοι χωριανοί. Την εκδρομή οργάνωσε ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Παρών, για μια ακόμη φορά ο ακούραστος «μπάρμπα Γρηγόρης» που πρωτοστατεί σε όλες τις πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις και παρά την ηλικία του, σήμερα είναι 87 ετών, ανέβηκε με αρκετή ευκολία, ζωντάνια και δύναμη, τα 410 σκαλοπάτια στο μνημείο του Ζαλόγγου, σαν ένας ζωηρός έφηβος.

Το λεωφορείο του τουριστικού γραφείου «Παμβώτης» της πόλης μας των αδελφών Σταυρού και Θωμά Μανώλη με οδηγό τον Δημήτριο Τάσση που με την άψογη συμπεριφορά, την καταδεκτικότητα αλλά και την ξενάγηση, σε πολλά σημεία μας εντυπωσίασε, ξεκίνησε από το χωριό Ρεπετίστι στις 7 και μισή το πρωί. Στην κεντρική πλατεία από νωρίς είχαν συγκεντρωθεί οι νέοι, φοιτητές, μαθητές λυκείων, γυμνασίων και δημοτικών σχολείων, καθώς και αρκετοί μεγάλοι στην ηλικία.

Μετά τις πρώτες συστάσεις της ευχές και τα καλημερίσματα, το λεωφορείο, σε σύντομο χρονικό διάστημα, κάλυψε την απόσταση Ρεπετίστι Γιάννενα και στη συνέχεια άρχισε να κατηφορίζει προς το Τέροβο. Ο οδηγός μας ξεναγεί σε όλη τη διαδρομή μέχρι την Φιλιππιάδα. Μας λέει για το δήμο Αγίου Δημητρίου και το ομώνυμο χωριό, που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού, για τον ποταμό Λούρο, που πηγάζει από τις πλαγιές του Τομάρου, διαρρέει την πεδιάδα της Φιλιππιάδας και χύνεται στον Αμβρακικό κόλπο. Ο άλλος μεγάλος ποταμός του νομού Πρέβεζας είναι γνωστός από τη μυθολογία Αχέροντας.

Αφήνουμε πίσω μας την κωμόπολη του Λούρου και στρίβουμε δεξιά με πρώτο σταθμό το Ζάλογγο. Ο γράφων αναφέρεται εδώ στους συλλογικούς αγώνες του Σουλίου και ιδιαίτερα στο χώρο του Ζαλόγγου, που αναπαριστάνει το μνημείο και που η ελληνική πολιτεία έστησε στην κορυφή του λόφου. «Το Σούλι έγινε γνωστό από τους ηρωικού του πολέμους με τον Αλή Πασά. Σήμερα θα σταθώ την τελευταία φάση, που διαδραματίστηκε εδώ στο Ζάλογγο. Ο Βελής, γιος του Αλή Πασά, δεν κρατήσε τη συμφωνία που έκανε με τους Σουλιώτες ( να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους με τις οικογένειες και τα υπάρχοντά τους χωρίς να τους πειράξει) και την ώρα που αποχωρούσαν, τους επιτέθηκε. Πολλές Σουλιώτισσες αποκλείστηκαν στο Ζάλογγο που και προτίμησαν τον θάνατο παρά την ταπείνωση. Ανέβηκαν στο βράχο της κορυφής, που λέγεται Στεφάνι και αφού προηγουμένως έριξαν τα μικρά παιδιά στο βάραθρο, σχημάτισαν χώρο και κάθε μια, φτάνοντας το τέλος του κρημνού, αποχωριζόταν από τις άλλες και κρημνιζόταν. Έτσι το όνομα του Ζαλόγγου παρέμεινε ιστορικό σαν τόπος αυτοθυσίας και ηρωισμού».

Βγάζουμε αρκετές φωτογραφίες στο χώρο του μνημείου και με ευκολία τώρα κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια, για να μπούμε στη συνέχεια, όλοι μαζί στην ιερά μονή του Ζαλόγγου, που βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου και τιμάται στο όνομα του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου. Αποτελεί μεταφορά της μονής του Ταξιάρχη, που ήταν στην κορυφή του λόφου και έζησε περισσότερα από 1200 χρόνια. Η ιερά μονή του Ταξιάρχη μνημονεύεται σαν ένα από τα πολυθρήνητα μοναστήρια της δυτικής Ελλάδος. Ιδρύθηκε γύρω στο 400 μ.Χ. και θεωρείται το αρχαιότερο μοναστήρι της Ηπείρου. Διέθετε πλήθος ιστορικών και θρησκευτικών κειμηλίων, όπως εικόνες, σκεύη, άμφια, κώδικες, έγγραφα και άλλα. Καταστράφηκε στο διάστημα της γερμανικής κατοχής. Σήμερα από την ιερά μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ σώζονται μόνο μερικά ερείπια.

Χαμηλότερα και στους πρόποδες όπως είπαμε του Ζαλόγγου, είναι χτισμένο το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου, σε υψόμετρο 770 περίπου μέτρων. Στην αρχή, όπως μας εξήγησε μια μοναχή ήταν μετόχι και είχε δύο κελιά, και ένα μικρό εκκλησάκι. Με το χρόνο επεκτάθηκε και το 1700 χτίστηκε και ο ναός του Αγίου Δημητρίου, που υπάρχει σήμερα, μια μονόκλιτη βασιλική. Επιγραφή που σώζεται μαρτυρεί ότι οι αγιογραφίες του ναού έγινε το 1816. Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σε μια περιοδεία του στην Ήπειρο το 1777 σταμάτησε στο μοναστήρι Ζαλόγγου και έμεινε αρκετό καιρό για να πάρει δυνάμεις και να συνεχίσει το ιεραποστολικό του έργου, παροτρύνοντας τους σκλάβους Έλληνες των γύρω χωριών να κρατήσουν την πίστη τους.

Εδώ ο γράφων κατατοπίζει σχετικά τους εκδρομείς για την ίδρυση της πόλης απ’ τον Οκταβιανό, που αποσκοπούσε κυρίως στο στρατιωτικό έλεγχο της δυτικής Ελλάδας και μέσω αυτής όλου του ελληνικού κόσμου.

Η δυτική πλευρά της πόλης οριζόταν από την τοξοστοιχία του μεγάλου υδραγωγείο που χτίστηκε μεταξύ των ετών 31 π.Χ. και 25 μ.Χ., όπως και από τα περισσότερα δημόσια κτίρια, ωδεία, θερμές, βασιλικές και άλλα. Το 63 μ.Χ. την επισκέφτηκε ο απόστολος Παύλος και τότε χτίστηκαν η μεγαλόπρεπες βασιλικές εκκλησίες.

Η Νικόπολη υπήρξε κέντρο του ελληνικού πολιτισμού, αλλά και σημείο συνάντησης του ανατολικού και δυτικού κόσμου. Ήταν πρωτεύουσα της Ηπείρου και της Ακαρνανίας κατά τους πρώτους αιώνες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και διατήρησε μέχρι το τέλος την ελευθερία της, όπως αποδεικνύεται από την νομισματοκοπία της. Η κρίση του ρωμαϊκού κράτους τον 3ο αιώνα μ.Χ. επηρεάσε σημαντικά την Νικόπολη, που έχασε το διεθνή κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της και την ακτινοβολία της και μεταβλήθηκε σε επαρχιακό κέντρο.

Διασχίζουμε με το λεωφορείο η πόλη της Πρέβεζας και μέσω της υποθαλάσσιας σήραγγας, που πρόσφατα δόθηκε στην κυκλοφορία και σε χρόνο μηδέν βρισκόμαστε στην παραλία που Ακτίου. Τα παιδιά ενθουσιάζονται από τη διάβαση της σήραγγας και στην έξοδο ξεσπούν σε ζωηρά χειροκροτήματα. Μετά τις πρώτες αναφορές, μπροστά μας το χωριό Άγιος Νικόλαος και ύστερα προχωρούμε για τη Λευκάδα.

Νησί των λογίων και των ποιητών η Λευκάδα, λουσμένη από το Ιόνιο πέλαγος. Στους αρχαιοτάτους χρόνους η Λευκάδα ήταν χερσόνησος. Την πληροφορία δίνουν ο Θουκυδίδης, ο Στράβωνας, ο Παυσανίας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους οι Κορίνθιοι όταν κατέλαβαν την Λευκάδα, έσκαψαν τον Ισθμό και την έκαναν νησί.

Σήμερα η οικονομία του νησιού στηρίζεται στον τουρισμό, που είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένος καθώς και στα πολλά ελαιόδεντρα με τα οποία είναι το νησί κατάφυτο. Η καλλιέργεια της ελιάς χρονολογείται από την εποχή της Ενετοκτατίας. Από Δυτικά, καθώς ανεβαίνουμε, προβάλλει η πανέμορφη και γραφική η πόλη της Λευκάδας, με τις άπειρες φυσικές της καλλονές, χτισμένη στο βάθος ενός κλειστού λιμανιού στην βορειότερη άκρη του νησιού. Έξω από το λιμάνι σχηματίζεται ο προλιμένας της Αγίας Μαύρας, που περικλείεται από το φρούριο της Αγίας Μαύρας με το ομώνυμο μικρό ναό. Η πόλη συγκοινωνεί με τη στέρεα Ελλάδα με δρόμο, που από τον ανατολικό βραχίονα συνδέεται με την απέναντι ακτή της επαρχίας Βόνιτσας Ξηρομέρου και φτάνει στην Αμφιλοχία.

Από παλιά στο νησί είχε αναπτυχθεί πολιτισμός. Πολλοί υποστήριξαν ότι το βασίλειο του Οδυσσέα βρισκόταν στη Λευκάδα. Ψηλά από την πόλη βρίσκεται ιερά μονή Φανερωμένης, που προστατεύει όχι μόνο την πόλη Λευκάδα αλλά και ολόκληρο το νησί. Επιθυμία όλων των εκδρομέων είναι να επισκεφτούν το μοναστήρι, πράγμα που γίνεται.

Ο χώρος είναι πανέμορφος. Τα ψηλά πεύκα το επιβλητικό καμπαναριό, η εκκλησία και μπροστά η εξαίρετη θέα με το καταπράσινο τοπίο και την απέραντη θάλασσα, προξενούν μια τέλεια αισθητική απόλαυση και μας εντυπωσιάζουν.

Μπαίνουμε στο καθολικό της μονής και ανάβουμε ταπεινά ένα κερί, μπροστά στην εικόνα της Θεομήτορος, με τα πολλά αφιερώματα των πιστών – την Κοίμησή Της γιορτάσαμε πριν από δύο μέρες – για να παρακαλέσουμε την Παναγία για κάθε αίτημα μας και να ζητήσουμε τη βοήθειά της, σιγοψάλλοντας τον υμνωδό «Κι Εκείνη με αγάπη και στοργή ακούει τις προσευχές μας και μεσιτεύει για την επίλυση των προβλημάτων μας στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και πυρκαγιά κατέστρεψε την μόνη. Οι Λευκαδίτες την ξανάχτισαν και παρήγγειλαν την Αγία Εικόνα στην Κωνσταντινούπολη, στο σεβάσμιο αγιογράφο Κάλλιστο, που ήταν εφημέριος στην Αγία Σοφία. Εκείνος προετοιμάστηκε με προσευχή και νηστεία και κατά θαυμαστό τρόπο φανερώθηκε το σχέδιο της μορφής της Θεοτόκου. Δηλαδή ο Κάλλιστος βρήκε από ίδια την Παναγία σχεδιασμένη την εικόνα και αυτός κατόπιν με χρώματα την τελείωσε. Από την φανέρωση αυτή της Θεοτόκου, ονομάστηκε η εικόνα «Παφανερωμένη» ή «Φανερωμένη».

Περνάμε τον παραλιακό δρόμο για το Νυδρί και σταματάμε για το μεσημβρινό φαγητό στην ωραία Νικιάνα. Μερικά μεγάλα παιδιά απολαμβάνουν το δροσιστικό μπάνιο στον όμορφο όρμο της Νικιάνας. Τρώμε τα νόστιμα θαλασσινά και στις τέσσερις συνεχίζουμε την παραλιακή διαδρομή για το κοσμοπολίτικο Νυδρί. Ένα όμορφο καραβάκι μας περιμένει στην ακτή. Επιβιβαζόμαστε όλοι και πραγματοποιούμε το γύρο του Σκορπιού του Ωνάση. Ο καπετάν Στέργιος μας ξεναγεί στον θαλασσινό αυτό περίπατο και αναφέρεται με πολύ θαυμασμό στον Ωνάση τον ιδρυτή της Ολυμπιακής Αεροπορίας και στα αμύθητα πλούτη του. Για τον Ωνάση το νησί Σκορπιός ήταν η μεγάλη του αγάπη και τον μετέβαλε σε ένα πραγματικό επίγειο παράδεισο. Πέρα από τα κτίσματα, τις πισίνες, το πράσινο, τα λουλούδια που έφερε και φύτεψε απ’ όλο τον κόσμο, το ελικοδρόμιο, τις γεννήτριες, το νερό που αφαλάτωνε από τη θάλασσα για το πότισμα των δέντρων, η πολυτελή θαλαμηγό Χριστίνα που πολλές φορές το χρόνο ήταν αραγμένη στα καταγάλανα νερά του Σκορπιού και έφερνε εδώ και φιλοξενούσε μεγάλες προσωπικότητες και πρόβαλε σε όλο τον κόσμο τη Λευκάδα. Αγαπούσε ιδιαίτερα τη Λευκάδα και ξεχωριστά το Νυδρί όπου εργάζοταν αρκετοί και όλοι τον λάτρευαν αυτόν και τα παιδιά, Αλεξάνδρο και Χριστίνα. Σήμερα στο Σκορπιό, εργάζονται, μας εξήγησε ο καπετάν Στέργιος, 60 άτομα και χάρη στις προσπάθειες του «Ιδρύματος Ωνάση» παραμένει όπως και τότε στις μέρες δόξας του Ωνάση.

Μετά την ξενάγηση μας εδώ, επιστρέφουμε από τον ίδιο δρόμο. Στάση στην πόλη της Λευκάδας και σε λίγο ο, μέσω Πρέβεζας, ανεβαίνουμε για τα Γιάννενα. Στη Φιλιπιάδα άρχισε να νυχτώνει και η ανάβαση γίνεται πιο ευχάριστη αφού οι αναφορές για την εκδρομή από το μικρόφωνο του λεωφορείου παίρνουν και δίνουν από τους εκδρομείς.

Φτάνουμε στα Γιάννενα και σε λίγη ώρα βρισκόμαστε στο Ρεπετίστι, φορτωμένοι από εντυπώσεις συγκίνησης και πολύ θέαμα.

Ήταν μια εκδρομή που δεν θα την ξεχάσουν και όλοι έδωσαν την υπόσχεση να ξανά πάμε για να γνωρίσουμε και άλλες όμορφες περιοχές, από τις τόσες πολλές που διαθέτει η πατρίδα μας.

Comments are closed.