Rss

Εκδρομή στη Μακεδονία

Με τη συμμετοχή όλων σχεδόν των νέων του χωριού Ρεπετίστας, πολύ από τους οποίους βρέθηκαν για διακοπές στο γραφικό και όμορφο Ρεπετίστι, πολλών ξενιτεμένων Ρεπετιστιωτών καθώς και ντόπιων χωριανών, πραγματοποιήθηκε το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου η ημερήσια εκδρομή στη Μακεδονία από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού.

Το λεωφορείο του τουριστικού γραφείου «Παμβώτης» της πόλης μας, με οδηγό τον ιδιοκτήτη Θωμά Μανώλη που με την άψογη συμπεριφορά προς όλους, την καταδεκτικότητα και το φέρσιμο του κυριολεκτικά μας σκλάβωσε – ξεκίνησε από το χωριό Ρεπετίστι στις 7 το πρωί με τα χαρούμενα ξεφωνητά των νέων, φοιτητών, μαθητών λυκείου γυμνασίου άλλων νέων εργαζομένων, που από πολύ νωρίς είχαν συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία του χωριού και ξύπνησαν όλους.

Ανεβαίνοντας, μέσω Κόνιτσας και διασχίζοντας την κοιλάδα του Σαραντάπορου με τα γραφικά μας Μαστοροχώρια δεξιά και αριστερά, απολαμβάνουμε το τοπίο και εντυπωσιαζόμαστε από τη γραφικότητα του. Από εδώ ξεκίνησε ένα πλήθος τεχνητών, μαστοροί της πέτρας, ξυλόγλυπτες, ζωγράφοι, που κατά την παροιμιώδη έκφραση έχτισαν τον κόσμο.

Τα χωριά Βούρμπιανη, Πυρσόγιαννη, Αμάραντος, Καστάνιανη, Πύργος, Πλικάτι, Γοργοπόταμος, Χιονάδες, Κεράσοβο, Φούρκα είναι τόποι που έβγαλαν χιλιάδες τεχνίτες, οι οποίοι κατά μπουλούκια όργωσαν τον ευρύτερο χώρο της βαλκανικής και ακόμη πάρα πέρα, χτίζοντας ιδιωτικά και δημόσια κέντρα, διακοσμώντας και αγιογραφώντας εκκλησίες και μοναστήρια, κατασκευάζοντας καλντερίμια και γεφύρια αλλά και ό,τι έχει σχέση με την πέτρα.

Παίρνουμε στο Επταχώρι και ύστερα από λίγο κάνουμε την πρώτη στάση στο χωριό Πεντάλοφο. Βγάζουμε τις πρώτες αναμνηστικές φωτογραφίες μπροστά στο άγαλμα της γυναίκας της Πίνδου και φέρνουν στο μυαλό μας τις ηρωικές Ηπειρώτισσες γυναίκες, που κουβαλώντας στους ώμους πολεμοφόδια, ανέβαιναν την οροσειρά της Πίνδου για να βοηθήσουν τους έλληνες στρατιώτες στον ένδοξο αγώνα του 1940. Θαυμάζουμε την αγωνιστικότητά τους, το φρόνημα και την παλικάρια και υπερηφανευόμαστε για τις δικές μας Ηπειρώτισσες γιαγιάδες και μανάδες, που έδωσαν τα πάντα στον τιτάνιο εκείνο αγώνα.

Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας για τον πρώτο τόπο προορισμού μας, που είναι η Παναγία Σουμελά. Μπαίνουμε σε ένα τμήμα της καινούργιας λεωφόρου Εγνατία που δόθηκε στην κυκλοφορία και εντυπωσιαζόμαστε από το τεχνητό επίτευγμα. Μακάρι κάποτε να ολοκληρωθεί και στην Ήπειρο, για να μπορούμε να ταξιδεύουμε άνετα για τη Θεσσαλονίκη.

Ύστερα αρχίζει η κοπιώδη ανάβαση προς το καταφυτο Βέρμιο με το πολύ πράσινο και τον ανηφορικό δρόμο. Ο γράφων ξεναγεί τους εκδρομείς για την ίδρυση της ιστορικής μονής της Σουμελάς, που βρίσκεται πάνω από το χωριό Καστανιά, στο νομό Ημαθίας και σε ύψος 1230 μέτρα.

Η εκκλησία της Παναγίας με το βυζαντινό τρουλο, το κώδωναστάσεο, τους δικέφαλος καθώς και την επιγραφή Κομνηνών Μέλαθρον στην προμετωπίδα του κεντρικού ξενώνα, θυμίζουν βυζαντινούς χρόνους. Ο ναός χτίστηκε το 1951 σε ανάμνηση της φημισμένης σε όλη τη χριστιανική ανατολή μονής του Πόντου, που σύμφωνα με την παράδοση είχε κτιστεί τον 4ο μ.Χ. αιώνα στο βουνό Μελάς του Πόντου από τους Αθηναίους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο, που έφεραν μαζί τους την εικόνα της Παναγίας Αθηνιώτισσας. Η εικόνα έργο του Ευαγγελιστή Λουκά φιλοτεχνήθηκε το 56 π.Χ. σύμφωνα με την παράδοση. Την εικόνα έφερε ο μοναχός Αμβρόσιος Σουμελιώτης από τον Πόντο το 1923 και αρχικά φυλάχτηκε και στο βυζαντινό μουσείο της Αθήνας μαζί με άλλα κειμήλια. Στις 15 Αυγούστου του 1951 η εικόνα μεταφέρθηκε εδώ στη νέα της στέγη. Κάθε χρόνο το 15 Αύγουστο η γιορτή της Παναγίας συγκεντρώνει τους Ποντίους όλης της χώρας στον ιερό της χώρο, όπου ζουν στιγμές ανείπωτης θρησκευτικής κατάληξης και αναγέννησης.

Φτάνουμε στο μοναστήρι και όλοι μαζί κατευθυνόμαστε στην εκκλησία για να ανάψουμε το κερί και να επικαλεστούμε τη βοήθεια και τη χάρη της Παναγίας, ο ναός της οποίας γιόρτασε πριν από δύο μέρες και πλήθη προσκυνητών έσπευσαν από όλη την Ελλάδα για να προσευχηθούν και να παρακαλέσουν την Παναγία για κάθε τους θέλημα. Ήταν τόσες οι χιλιάδες των προσκυνητών, που πολλοί κατασκηνώσεων στο δρόμο δεξιά – αριστερά σε αντίσκηνα και σε απόσταση 2-3 χιλιομέτρων.

Και αυτό γιατί η Παναγία υπήρξε η πιο αγία μορφή της χριστιανοσύνης και η χάρη της ταυτίστηκε με το ελληνικό γένος. Η Παναγία βοήθησε αποφασιστικά το ελληνικό έθνος σε όλους τους κινδύνους και το προστάτεψε στους πολέμους.

Μετά την ξενάγηση μας στο περιβάλλον του μοναστηριού επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και κατεβαίνουμε το βουνό Βέρμιο με προορισμό τη Βεργίνα, όπου και οι ανεκτίμητοι αρχαιολογικοί θησαυροί που η σκαπάνη του Μ. Ανδρόνικου, Κ. Ρωμαίου, Φ Πέτσα έφεραν στο φως της βασιλικής ταφής, καθώς και άλλα ευρήματα. Πρώτος ανασκαφέας του χώρου υπήρξε ο γάλλος αρχαιολόγος Henzey που στα χρόνια του Ναπολέοντα όταν η Μακεδονία ήταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή, εντόπισε για πρώτη φορά τον αρχαιολογικό χώρο και επιχείρησε να τον ερευνήσει.

Μπαίνοντας μέσα στο μουσείο θαυμάζουμε τους βασιλικούς τάφους που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη του Μ. Ανδρόνικου και των συνεργατών του, με επιστέγασμα τη μεγάλη Τούμπα όπως ονομάστηκε. Όλα μαρτυρούν την υψηλή πολιτιστική στάθμη του μακεδονικού βασιλείου στα χρόνια του Φιλίππου B΄ και ύστερα του Αλεξάνδρου.

Σταματούμε στη χρήση λάρνακα που βρέθηκε στο θάλαμο του μεγάλου τάφου της Βεργίνας. Περιείχε τα οστά του Φίλιππου Β΄ και το κάλυμμα τους κοσμείτε με το άστρο, έμβλημα της μακεδονικής δυναστείας.

Είναι δύο το μεσημέρι και ανεβαίνοντας στο λεωφορείο κατευθυνόμαστε για τη Νάουσα και συγκεκριμένα για την τοποθεσία Αγίου Νικολάου, ένα μαγευτικό περιβάλλον με νερά, πλατάνια, εστιατόρια. Εδώ γευόμαστε τη νόστιμη πέστροφα και στις 4.30 παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Φτάνουμε στα Γρεβενά και ύστερα διασχίζουμε το δρόμο προς τη Μιλιά Μετσόβου με το μαγευτικό το οποίο, το γραφικό περιβάλλον και τα πανύψηλα έλατα – πεύκα δεξιά και αριστερά. Ο χώρος εδώ πρόσφατα αποτέλεσε το μήλο της έριδος μεταξύ τοπικής αυτοδιοίκησης και του συλλόγου Αρκτούρου για την προστασία της αρκούδας.

Περνούμε το χωριό Μιλιά και σε λίγο απολαμβάνουμε τον καφέ στην τοποθεσία προφήτης Ηλίας του Μετσόβου, με την απέραντη θέα να απλώνεται μπροστά μας και το γραφικό Μέτσοβο, την πατρίδα των μεγάλων Ευεργετών να είναι στα πόδια μας. Να σημειωθεί ότι το Μέτσοβο από το 17ο κιόλας αιώνα απόσπασε πολλά προνόμια από το σουλτάνο και γρήγορα αναπτύχθηκε.

Άρχισε να νυχτώνει και η κατάβαση γίνεται πιο ειδυλλιακή. Φτάνουμε στο Δρίσκο, όπου στην ομώνυμη μάχη σκοτώθηκε ο Λορέντζος Μαβίλης και από εκεί ψηλά αγναντεύουμε με την πόλη μας, τα όμορφα Γιάννενα με τη γραφική Παμβώτιδα.

Αργά το βράδυ επιστρέφουμε, φορτωμένοι από εντυπώσεις και συγκινήσεις, στο χωριό Ρεπετσίστι.

Ήταν μια εκδρομή που συνδύασε την ψυχαγωγία με τη μόρφωση και όλοι έδωσαν την υπόσχεση να ξαναπάνε και του χρόνου, για να απολαύσουν και άλλες όμορφες περιοχές της χώρας μας και να θαυμάσουν τους ιστορικούς θησαυρούς της και το πλούσιο παρελθόν.

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΒΕΡΓΙΝΑΣ

Λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα απο το σημείο όπου ο Αλιάκμονας εισβάλλει θριαμβευτικά στον πλούσιο μακεδονικό κάμπο, χωρίζοντας τα Πιέρια από το Βέρμιο, διατηρούνται τα ερείπια της παλιάς πρωτεύουσας των αρχαίων Μακεδόνων, όπου σήμερα η Βεργίνα, των Αιγών. Η θέση της είχε πολύ μεγάλη σημασία και οχυρώθηκε καλά. Εκεί ίδρυσαν τους τάφους των Αργεάδων βασιλιάδων και έθαβαν βασιλιάδες με τελετουργίες. Στα χρόνια του Αρχέλαου Ά η πρωτεύουσα του μακεδονικού κράτους μεταφέρθηκε στην Πέλλα, όμως οι Αίγες διατήρησαν τη λαμπρότητα, γιατί παρέμειναν για αρκετό διάστημα το ταφικό κέντρο.

Ο αρχαιολογικός λοιπόν χώρος της Βεργίνας αποτελείται από την αρχαία πόλη και το νεκροταφείο της. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης απλώνονται στις παρυφές των Πιερίων, ενώ το νεκροταφείο στον κάμπο, που ξεκινά από τα ρίζα βουνού και φτάνει ώς τον Αλιάκμονα.

Η αρχαία πόλη ήταν διαμορφωμένη κλιμακωτά και στο πιο επιβλητικό σημείο με απέραντη θέα στον μακεδονικό κάμπο, βρισκόταν το ανάκτορο. Πίσω από το εντυπωσιακό αυτό οικοδόμημα διατηρήθηκαν τμήματα της Ακρόπολης, ενώ στο χαμηλότερο πλάτωμα αποκαλύφθηκε το 1982 το θέατρο και πιο χαμηλά τμήμα από την αγορά της αρχαίας πόλης.

Το νεκροταφείο απλώνεται στα πεδινά, βόρεια και ανατολικά από τη Βεργίνα έξω από τα τείχη των Αιγών. Ανάμεσα στους χαμηλούς τύμβους του νεκροταφείου μερικοί μεγαλύτεροι κάλυπταν μακεδονικούς με ημικυλινδρική στέγη και πρόσοψη. Η συστηματική ανασκαφή στη Βεργίνα έφερε στο φως 11 τέτοιους τάφους, ανάμεσα στους οποίους και οι βασιλικοί τάφοι της μεγάλης Τούμπας. Η συνεχής χρήση του νεκροταφείου από το 1000 π.Χ. έως τον 1ο αιώνα μ.Χ. καταγράφει μια μακρά περίοδο κατοίκησης στην περιοχή, από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τα ρωμαϊκά και αντανακλά την ακμή και την παρακμή των ανθρώπινων κοινωνιών που κατοικούσαν στην περιοχή της Βεργίνας, για διάστημα περισσότερο από 1000 χρόνια.

Στα χρόνια του Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας, όταν η Μακεδονία ήταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή, ένας γάλλος αρχαιολόγος ο Henzey εντόπισε για πρώτη φορά τον αρχαιολογικό χώρο, που εκτεινόταν δυτικά της περιοχής Παλατίτσια και επιχείρησε να τον ερευνήσει. Μετά από σύντομη ανασκαφή έφερε στο φως ένα μακεδονικό τάφο και την ανατολική πλευρά του ανάκτορου και έφυγε παίρνοντας μαζί του λίγα λίθινα ευρήματα που σήμερα βρίσκονται στο μουσείο του Λονδίνου στο Παρίσι.

Η ανασκαφή του Henzey έμεινε για πολλά χρόνια χωρίς συνέχεια ώσπου ο καθηγητής της αρχαιολογίας στη φιλοσοφική σχολή του Αριστοτελείου πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης Κ. Ρωμαίος επέλεξε την περιοχή της Βεργίνας για ανασκαφικές έρευνες. Το 1937 μαζί με τους φοιτητές του τότε Φ. Πέτσα και Μανώλη Ανδρόνικο ανακάλυψε έναν εντυπωσιακό μακεδονικό τάφο που σήμερα είναι γνωστός με το όνομά του ως τάφος του Ρωμαίου.

Οι συστηματικές αργότερα ανασκαφικές έρευνες κορυφώθηκαν τόσο από το Μανώλη Ανδρόνικο με τους χαρακτηριστικούς τύπους του νεκροταφείου από το 1952 έως το 1963 όσον και από το Φ. Πέτσα κατά τη διάνοιξη του δρόμου Βεργίνα- Παλατίτσια, με επιστέγασμα την ανασκαφή της μεγάλης Τούμπας και την αποκάλυψη των βασιλικών τάφων.

Ο πρώτος ανασκαφέας του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας Henzey είχε προτείνει την ταύτισή του με την ασήμαντη μακεδονική πόλη Βάρνα, γεγονός που αποδέχτηκαν και μεταγενέστεροι ερευνητές του χώρου.

Το 1968 ο αλλιώς ιστορικός Hammond , βαθύς γνώστης της μακεδονικής τοπογραφίας, πρότεινε μια άλλη επαναστατική πιθανότητα: Την αναγνώριση στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας της πρώτης πρωτεύουσας και βασιλικής νεκρόπολης των αρχαίων Μακεδόνων, των Αιγών.

Στηριζόμενος κυρίως σε τοπογραφικά και ιστορικά επιχειρήματα ο Hammond θεώρησε ότι το εντυπωσιακό ανάκτορο και τα λίγα, τότε αλλά σημαντικά υπόγεια ταφικά οικοδομήματα, σε συνδυασμό με το εκτεταμένο νεκροταφείο των τύμφων, αποτελούσαν όχι μόνο αποδείξεις για τη σπουδαιότητα του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας, αλλά και βάσιμες ενδείξεις για την ταύτισή του με την κοιτίδα του μακεδονικού βασιλείου.

Οι Αίγες υπήρξαν η αφετηρία για την γοργή επέκταση του μακεδονικού βασιλείου. Αυτή τη θέση διάλεξε ύστερα από χρησμό του Μαντείου των Δελφών ο ιδρυτής της μακεδονικής δυναστείας Περδίκας Α΄, η για την πρωτεύουσα του και από εδώ ξεκίνησαν οι επόμενοι βασιλείς την επεκτατική της δράση, όπως την περιγράφει ο Θουκυδίδης.

Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Πέλλα από την πόλη των Αιγών, όπως αναφέραμε στην αρχή, δεν έχασε τη σημασία της. Διατήρησε την ιδιότητα της βασιλικής νεκρόπολης και δεχόταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, κάθε φορά που ειδικοί λόγοι επέβαλαν την παρουσία της στην παλιά πρωτεύουσα.

Η πρόταση του Hammond για την ταύτιση του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας με τη βασιλική νεκρόπολη των αρχαίων Μακεδόνων ενισχύθηκε το 1976 με νέα αρχαιολογικά δεδομένα, που προέκυψαν από τη συστηματική ανασκαφή της μεγάλης Τούμπας από τον καθηγητή Μανώλη Ανδρόνικο και τους συνεργάτες του, για να επιβεβαιωθεί ένα χρόνο αργότερα με την αποκάλυψη των ασύλληπτο βασιλικών τάφων.

Γενικά το εντυπωσιακό ανάκτορο, που ήρθε στο φως, το θέατρο και η αγορά, τα ιερά της Εύκλειας και της Μητέρας των θεών, ιδιωτικά και δημόσια οικοδομήματα, οι 11 μέχρι στιγμής μακεδονικοί τάφοι, το εκτεταμένο προϊστορικό νεκροταφείο των τύμβων, οι αρχαϊκοί τάφοι με τα πλούσια κτερίσματα, οι επιτύμβιες επιγραφές των κλασικών και Ελληνιστικών χρόνων, αποτελούν πολύτιμα δεδομένα για την ανάδειξη της ιστορίας και του πολιτισμού των αρχαίων Μακεδόνων.

Αυτούς τους ανεκτίμητους για το έθνος μας αρχαιολογικούς θησαυρούς είχαμε την τύχη πρόσφατα σε εκδρομή, με νέους και μεγάλους από το χωριό Ρεπετίστι να θαυμάσουμε από κοντά.

Το ανάκτορο της Βεργίνας κυριαρχεί με τη θέση του και το μέγεθος του στην αρχαία πόλη των Αιγών. Είναι ένα πολύ σημαντικό μνημείο με διαστάσεις 104,5χ 88,5 και ανάγεται στις αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα. Χτισμένο πάνω στη δυτική πλευρά της πόλης, προστατευμένο από το βαθύ ρέμα στα δυτικά και την τοιχισμένη Ακρόπολη στα νότια, αποτελεί το κύριο οικοδόμημα ενός μεγάλου πολεοδομικού συγκροτήματος, που περιλαμβάνει ακόμη το θέατρο, την αγορά της πόλης με το ιερό της Εύκλειας και τα άλλα οικοδομήματα. Το ανάκτορο έγινε γνωστό από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, χάρη στον Henzey όπως αναφέρθηκε, ενώ αργότερα υπήρξε το κύριο αντικείμενο της ανασκαφής του πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης ως το 1975. Ο γάλλος αρχαιολόγος ερεύνησε το 1861 κύριος το ανατολικό τμήμα του οικοδομήματος ενώ η αποκάλυψη ολοκληρώθηκε με τις ανασκαφές των κύριων Κ. Ρωμαίου, Γ. Μπακαλάκη και Μανώλη Ανδρόνικο.

Στο κέντρο υπάρχει μια αυλή γύρω από την οποία βρίσκονται οι χώροι του ανακτόρου. Η κατασκευή του λαμπρή και προκαλεί εντύπωση. Ήταν διώροφο και το μεγαλύτερο μέρος των τοίχων του ισογείου ήταν από πωρόλιθους, πάνω στους οποίους συνεχίζονταν οι τοίχοι του ορόφου από πλιθιά. Εντυπωσιάζουν τα τέσσερα μεγάλα δωμάτια, τα δάπεδα των οποίων καλύπτονταν από ψηφιδωτά με εντυπωσιακές συνθέσεις ιδιαίτερα το ψηφιδωτό δάπεδο του δωματίου Έ έχει κατασκευαστεί με λευκές, μαύρες, κόκκινες και γκρι ψηφίδες τοποθετημένες στο κονίαμα. Εξάλλου είναι σχεδόν βέβαιο ότι το πλούσιο αυτό οικοδόμημα στόλιζαν τοιχογραφίες και ζωγραφικές συνθέσεις, όπως μαρτυρεί είτε από τις γραπτές πηγές για τη Μακεδονία. Το ανάκτορο θεωρείται από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αρχιτεκτονικής της Μακεδονίας κατά την περίοδο ακμής του μακεδονικού βασιλείου και οικοδομήθηκε μαζί με το θέατρο στο δεύτερο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα εγκαταλείφθηκε όταν στη Μακεδονία καταργείται η βασιλεία των Αντιγονιδών και κυρίαρχου οι Ρωμαίοι.

Οι σπουδαιότεροι από τους μακεδονικού σκάφους που είδαμε στη Βεργίνα είναι αυτός που ανάσκαψε ο Κ. Ρωμαίος το 1938 από τα πιο ωραία καλό διατηρημένα μνημεία της Μακεδονίας και ο τάφος του Φιλίππου Β΄ που ανακάλυψε ο Μανώλης Ανδρόνικος το 1977.

Ο πρώτος είναι μεγάλος διθάλαμος καμαρωτός τάφος με πρόσοψη Ιωνικού ναού. Η πρόσοψη του είναι παρόμοια με Ιωνικό ρυθμό με τέσσερις λεπτές και τις νέες κοινωνικές κολόνες, δύο έτημα και θριγκό. Στη μέση υπάρχει το άνοιγμα εισόδου και κλείνει με δύο τεράστια μαρμάρινα θυρόφυλλα.

Είναι χτισμένος με κίτρινο πωρόλιθο στο και αποτελείται από δύο χώρους, έναν τετράγωνο κυρίως θάλαμο και έναν προθάλαμο.

Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η ζωγραφική διακόσμηση, τόσο στην όψη όσο και στο εσωτερικό του τάφου. Πολλά από τα χρώματα διατηρούνται μέχρι σήμερα όπως η ώχρα, το κόκκινο και το μπλε, που εναλλάσσονται με το άσπρο ασβεστοκονίαμα. Ο τάφος χρονολογείται από την ίδια εποχή με το ανάκτορο και συγκεκριμένα στην περίοδο της βασιλείας του Αντίγονου Γονατα (276-239π.Χ).

Ο τάφος του Φιλίππου που ανακάλυψε ο καθηγητής Μανώλης Ανδρόνικος το 1977 προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση και ενθουσιασμό.

Ο Φίλιππος Β΄ ως γνωστόν, υπήρξε μεγάλη στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία του 4ο π.Χ. αιώνα. Ο βασιλιάς δολοφονήθηκε στο θέατρο των Αιγών κατά τη διάρκεια των γάμων της κόρης του Κλεοπάτρας και έτσι άνοιξε ο δρόμος για τη βασιλεία του Αλεξάνδρου.

Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης γράφει σχετικά:

«Αλέξανδρος διαδεξάμενος τη βασιλεία πρώτον μεν τους φονείς του πατρός της αρμοζούσης τιμωρίας ηξίωσε, μετά δε ταύτα της ταφής του γονέως την ενδεχόμενη επιμέλεια ποιούμενος κατέστησε τα κατά την αρχήν πολύ κάλλιον ή πάντας προσεδόκησαν».

Ο προθάλαμος του τάφου είναι μικρός και έχει θαυμάσιες τοιχογραφίες και στις τρεις πλευρές του οι τοιχογραφίες αποδίδονται στον ζωγράφο Νικόμαχο και παριστάνουν την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα ενώ στη στενή πλευρά εικονίζει τη θεά Δήμητρα περίλυπη για την απώλεια της κόρης της. Στον προθάλαμο άλλη μια ταφή ανήκει σε νεαρή γυναίκα, πιθανώς την τελευταία σύζυγο του Φιλίππου, Κλεοπάτρα. Τα οστά της νεκρής φυλάσσονται μέσα σε μια χρήση λάρνακα τυλιγμένα σε χρυσοΰφαντο ύφασμα. Ο προθάλαμος βρέθηκε συλημένος, όχι όμως και ο κύριος θαλάμους, όπου βρέθηκαν χάλκινα αντικείμενα, ασημένια αγγεία και σκεύη, μια μαρμάρινη λάρνακα με χρυσελεφάντινες πλάτες, θώρακος, επίχρυσες κνημίδες, ένα μακεδονικό κράνος και άλλα.

Το πιο σημαντικό του εύρημα είναι η χρήση λάρνακα βάρους 11 κιλών που περιείχε τα οστά του Φιλίππου. Στις πλευρές της υπάρχουν φυτικά κοσμήματα και το κάλυμμα της κοσμείτε με το δεκαεξάκτινο αστέρι, έμβλημα της μακεδονικής δυναστείας. Εντυπωσιακό είναι και το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς που βρέθηκε επίσης μέσα στη λάρνακα του θαλάμου του μεγάλου τάφου της Βεργίνας και είναι το ωραιότερο αρχαίο στεφάνι που βρέθηκε ως τώρα. Σε διπλανό θάλαμο βρέθηκαν μια μαρμάρινη σαρκοφάγος, διάφορα αγγεία, και μια άλλη μαρμάρινη λάρνακα με μια νέα σαρκοφάγο μέσα της. Ένας ακόμη ασύλληπτος μακεδονικός τάφος ανακαλύφθηκε το 1978 δίπλα στον τάφο του Φιλίππου. Μικρότερος από εκείνον, αλλά και νεότερος, έσωζε όλα τα τακτικά δώρα του νεκρού, τα πολύτιμα σκεύη και τα όπλα του. Ο νεκρός ήταν ένας νεαρός άνδρας περίπου 14 ετών και πρέπει να ανήκει στη βασιλική οικογένεια. Γι’ αυτό και ο τάφος ονομάστηκε τάφους του πρίγκιπα.

Βγήκαμε από τον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας περήφανοι και περισσότερο Έλληνες για το λαμπρό πολιτισμό που ανέπτυξαν και οι Έλληνες της Μακεδονίας στο βορειοελλαδικό χώρο.

Θα κλείσουμε το σημείωμα αυτό με τα λόγια του καθηγητή Μανώλη Ανδρόνικο:

Η βοήθεια του γραπτού λόγου είναι πολύ μικρή για τον επισκέπτη που βρίσκεται μπροστά στα ίδια τα έργα. Τα μάτια του και ο νους του φτάνουν για να εκτιμήσει σωστά τα ανοικτή είναι τα ευρήματα της Βεργίνας. Μια μονάχα συμβουλή θα μπορούσα να δώσω: Να μη βιαστεί στην επίσκεψη του, και, αν το μπορεί, να την επαναλάβει ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, και πάλι, και πάλι.

Comments are closed.